Sandrine André en haar man Hans Ligtvoet zijn al enkele jaren getrouwd en maar goed ook. Hadden ze dat niet gedaan, dan waren ze misschien geen koppel meer geweest.
“Omdat we toen uit een loodzware periode kwamen. Mijn ouders waren ziek, Hans verloor zijn beide ouders, mijn papa overleed in 2008 en mama in 2011 – het jaar waarin we trouwden. Daarbovenop probeerden Hans en ik al tien jaar vruchteloos om kinderen te krijgen, wat erg heftig is. Dat hakt erin”, zegt ze in Primo.
Het koppel leek alleen maar slecht nieuws te krijgen en daar word je gewoon niet vrolijk van. Het ging niet goed en dat wilde Hans maar al te graag doorbreken.
“We hadden iets nodig dat ons optilt en dat werd ons huwelijk. Ineens konden we zeggen: ‘Goed, want we gaan trouwen.’ Dat gaf hoop. Natuurlijk ging het nog steeds slecht met mijn moeder en miste ik mijn vader enorm, maar toch voelde ik met-een: als je zelf iets positiefs inbrengt, nemen mensen dat mee. Voor ons was trouwen dan ook een absoluut keerpunt.”
