Sinds Rudy Morren te horen kreeg dat hij Parkinson heeft, is er veel veranderd. Maar Rudy laat zich niet kennen. Hij vecht terug tegen de ziekte. Al is het dweilen met de kraan open. Beter word je helaas nooit, alleen maar slechter.
“Enkele maanden na mijn diagnose heb ik de klik gemaakt. Ik zou een vriendengroep rond mij opbouwen, mensen die mij willen helpen waar en wanneer nodig. Ik ben die avond naar mijn stamkroeg gegaan en ben bij enkele acteurs gaan zitten die ik ken. Bij hen aan tafel zat ook een beenhouwer. Het gesprek ging over ossobuco, die man had dat nog nooit klaargemaakt, zo bleek. ‘Ik zal het voor jou klaarmaken’, zei ik.”
Rudy stelde één voorwaarde en dat was dat de beenhouwer het vlees zou betalen en bepaalde mensen ook zou uitnodigen. Het was het begin van de verbindingsfeesten van Rudy.
“Het begon met een kleine groep en ondertussen zijn we met een man of 35. Tachtig procent van hen heb ik pas na mijn diagnose leren kennen, via via. Mensen uit de buurt, uit het café, vrienden van vrienden. En om de zes weken komen wij hier samen, koken en eten wij gezellig op mijn dakterras”, klinkt het in Dag Allemaal.
